Selçuk Aydemir: “Bulaşmadığın bir tek tiyatro kalmıştı” dediler

Yola Ferhan Şensoy ile çıktı

Bugün 27 Mart Dünya Tiyatrolar Günü
Devrin Internasyonal Tiyatrolar Birliği (ITI) Başkanı Arvi Kivimaa, 1961’de ortaya bir düşünce attı; ‘senenin bir günü tüm dünyada tiyatro günü olarak kutlansın’…
ITI’nın Viyana’da meydana getirilen konferansında ortaya atılan bu düşünce, Arvi Kivimaa’nın ülkesi Finlandiya ve komşu İskandinav ülkeleri tarafınca derhal benimsendi.
Bir yıl sonrasında Paris’te Ulusal Tiyatro’nun açılış günü olan 27 Mart, ‘Dünya Tiyatro Günü’ kabul edildi.

Pandemi döneminde uzun süre kapalı olan tiyatrolar kısıtlamaların kaldırılmasıyla tekrardan ayağa kalkma çabası gösteriyor. O çabayı gösterenlerden biri senaristliğini yazdığı, yönettiği 6 filmle ortalama 22 milyon kişiye, TV dizileriyle yüksek izlenme oranlarına ulaşan Selçuk Aydemir.

Selçuk Aydemir, yazdığı ve yönettiği ‘Şaşırt Beni’ adlı tiyatro oyunuyla kariyerine yeni bir pencere açtı. Aydemir, konuk olduğu Habertürk HT Stüdyo‘da kariyerinin şekillenmesinde Ferhan Şensoy’un tesirinin bulunduğunu söylemiş oldu.

Sen aslına bakarsak tayyare mühendisisin fakat beyazperde filmleri ve TV dizilerinin senaristliğini ve yönetmenliğini yaptın. Şimdi de yeni projen ‘Şaşırt Beni’ adlı tiyatro oyunu. Ayrıca asla tayyare mühendisliği yaptın mı?
1,5 yıl yaptım. Mezun olduktan sonrasında Burak Aksak ile birlikte ‘Ramazan Güzeldir’ adlı diziyi çektik. Bununla birlikte dizinin yapımcılarındandık. Stopajı hesaplayamadığımız için 120 bin lira kadar bir borcumuz oldu. O borcu ödeyebilmek için kredi çekmem gerekiyordu fakat bordrom yoktu. Bu sebeple THY’ye girip 1,5 yıl çalıştım. Kredi çektim ve borcu ödedim, sonrasında da oradan çıktım.

Burak Aksak - Selçuk Aydemir

Burak Aksak – Selçuk Aydemir

Her ne kadar senaristlik ve yönetmenlik bir anlamda mühendislik olsa da öğrenimi gördüğün tayyare mühendisliğiyle ilgisi yok. Senaristlik ve yönetmenliğe yönelişin hikâyesi nedir?
Aslına bakarsak tayyare mühendisliği okurken yönelmiştim. İTÜ’de okurken esasen kurgu ve montaj yaparak sektörün içerisindeydim. Birkaç tane tv programı yapmıştım, bir dizide çalışmıştım. Aslına bakarsak sektörün içerisindeydim fakat kurgu kısmındaydım. Daha oldukça ‘editing’ ile uğraşıyordum ve kısa film çekmeye başlamıştık. Mezun olana kadar da 7 – 8 kısa film çekmiştik. Bunların içinde ‘Altın Portakal’ ödüllü olan da başka birçok ödüllü film de var. Aslına bakarsak sektörün içerisindeydim, Burak ile birlikte çalışıyorduk. Ben sektörün içinde vakit kazanabilmek için üniversite okudum.

12 senelik kariyerinde senaristliğini yazdığın ve yönettiğin 4 dizi, 6 beyazperde filmi ve 2 tane bir tek yönettiğin dizi var. Bunların yanı sıra 3 tane de kitap yazdın. Şimdi de tiyatroya adım attın. ‘Şaşırt Beni’nin çıkış hikâyesi nedir?
Proje aslına bakarsak birazcık da adı şeklinde beni de oldukça şaşırttı. Bir dostum bu durumu “Bulaşmadığın bir tiyatro kalmıştı” diyerek oldukça güzel beyan etti. Aslına bakarsak birazcık öyleki oldu. Yaptığım işlerde komediyi, olacağı her formda denemeye çalışıyorum. Tiyatro oyunu yazmayı pandemiden bir yıl ilkin kafama koymuştum, yaparken de fark ettim ki iyi ki yapmışım. Komedinin ana vatanı esasen tiyatroymuş. Bir espriyi yoğun bir prova sürecinde her alternatifini deneye deneye hayata geçirince görüyorsun ki evet, tiyatro oldukça uygun fakat benim içine girmem aslına bakarsak Ferhan Şensoy’u kaybetmemizle oldu. Yazma kararını o vakit aldım. Ferhan ağabeyin vefat haberini aldığımda “Ben bir tiyatro oyunu yapacağım” dedim.

Ferhan Şensoy’un vefatıyla senin tiyatroya da yönelmenin bağlantısı nedir?
Borçlu sezmek şeklinde… Kim bilir benim sektöre giriş hikâyem aslına bakarsak Ferhan ağabey sayesindedir. Ben Ferhan ağabeyin kitabını ilk okuduğumda çocuktum. Aslına bakarsak beni kitap okumaya da yönelten, bir halde bu işlere de bulaştıran Ferhan ağabeyin kalemidir. Tiyatroyu denememiştim, hep başka bir yerde kariyer hedeflemiştim ve hep aklımda günün birinde bir halde tiyatro yapabilmek vardı. Yaşım da ortalama 40… “Şimdi yapmazsam ne vakit yapacağım?” diyerek bilgisiz cesaretiyle girdim ve o kadar da mutluyum. Keşke 30 – 35 yaşlarımda yapmış olsaydım. Şu ana kadar kim bilir 7 – 8 tane tiyatro oyunum olurdu. Bu kadar zevk alacağımı düşünmüyordum, birazcık vazife bilinciyle girdim fakat sonrasında biçilmiş kaftan şeklinde gelmeye başladı. Ferhan ağabeyi oyuna çağrı edip “olmuş mu usta?” diyebilmek hayallerimin arasındaydı. O elimden alındığı için kim bilir o refleksle “Şimdi yazacağım” dedim. Bir de bir şeyleri oldukça ertelediğimi gördüm doğal ki bu şekilde bir şeye de vesile oldu. Hep ileride söylediğim şeyleri artık daha yürekli davranıp, daha deneyimsiz olduğum bir yerde de derhal bir şeyler üretmeye teşne olmaya başladım aslına bakarsak benim için bir katalizör görevi de görmüş oldu.

Ferhan Şensoy ile ‘İşler Güçler’de çalışmıştınız. Kendisiyle garip bir anınız var mı?
Var, olmaz olur mu? Ferhan ağabey ile epik bir anım var. Kendisinin ‘İşler Güçler’de oynaması benim için tinsel anlamda oldukça büyük kıymet. Ferhan ağabeye teklifi sunduğumuzda bana bir buluşma günü söylemiş oldu. “Haftaya çarşamba şu saatte tiyatronun üstündeki kafeye gel, geç gelen hesabı öder” dedi. Ikimiz de ‘İşler Güçler’in çekimi için Aydos Ormanı’ndaydık. Aydos’tan Bölme’e gideceğim, 3 saat trafiğin içine girdim. Meğer o gün Justin Bieber’in konseri varmış. Ben İstanbul’da asla öyleki bir trafik görmemiştim. 3 saat yol geldim, tam Beyoğlu’na girdim, otopark arıyorken Ferhan ağabeyi aradım, “Ben geldim fakat 5 dakika geç kalacağım, hesabı da ben ödüyorum, meydana getirecek bir şey yok” dedim. Aslına bakarsak hesabı ödememek için randevuya 3 saat ilkin gelecektim. Şu sebeple yiyeceğimiz, içeceğimiz belli olmaz diye davranışlarında ölçülü gittim. Ferhan ağabey ile konuşmamız şu şekilde oldu;
– Nereye geliyorsun?
– Restorana.
– Niye?
– Konuşmuştuk ya usta. “Çarşamba gel” diye.
– Bugün çarşamba mı? (O denli organik söylemiş oldu ki günlerden çarşamba mı yoksa başka bigün mü bulunduğunu teyit etmek için istemsiz telefona baktım.)
– Evet, bugün çarşamba.
– Benim için bugün asla çarşamba değil, salı falan. Sen çarşamba günü gel.
– Ağabey, hangi çarşamba? Sana ne vakit çarşamba?
– Yarın bana çarşamba.
Sonrasında ben bir de o yolu 3 saat geri döndüm. Ertesi gün giderken “gene galiba bir kere daha almayacak beni” dedim. Sonrasında şartlar sundu; “kostümümü kendim getiririm, ulaşımımı kendim yaparım, şurada çekeceksiniz. Şu sebeple orası benim arkadaşımın yeri” dedi. Aslına bakarsak koşul diye sunmuş olduğu her şey bizim prodüksiyonu hafifletiyordu, bizlere kıyak yapıyordu. Komiklik miydi hakikatten anlayamadım. O gün bayağı sinirliydi, soramadım. Aslolan güzel yanı o sahneyi kendisinin yazmasıydı. Ben Ferhan Şensoy’un yazdığı bir kısmı yönetmiş oldum. Bu, benim için oldukça güzel bir anıdır. Bir çok şahıs de bilmez fakat o ‘Varsayalım İsmail’ sahnesi, Ferhan ağabeyin kendi kalemidir. O sahneyi yönetmiş olmak da benim için başka bir onur.

'Şaşırt Beni'nin kadrosu.

‘Şaşırt Beni’nin ekibi.

Film ve dizi senaristliği yazmakla tiyatro oyunu yazmak içinde oldukça belirgin farklar var mı?
Fazlaca var. Ben başta oldukça zorlandım ve o kadar da destek aldım. Tiyatromuzun içindeki Tuna Kırlı, Sulh Yıldız, Murat Akkoyunlu, Korhan Herduran şeklinde oyuncularla ve birkaç tane de senaryo doktoruyla, bu işi yapmış insanlarla birlikte yürüdüm. İlk perdeyi yazdım gönderdim sonrasında geri dönüşler aldım. Bir beyazperde filmi yazarken harcanan eforun kim bilir 3 – 4 katı tuttu. Yepyeni bir disiplin olduğundan başta oldukça zorladı, matematikleri oldukça farklıymış.

Oyuncular, “tiyatro er meydanıdır, tiyatrodan daha oldukça haz alırız” derler. Yazar olarak da aynı durum geçerli mi?
Oyunculuk için kesinlikle fakat yazarlıkta bence şu şekilde bir tesiri var; beyazperde öncelikle görülür sonrasında duyulur, tiyatro ise öncelikle duyulur ondan sonrasında görülür. Haliyle tiyatro, güldürü için textin oldukça fazla ön plana çıkmış olduğu ve birazcık daha kelime oyunlarına, esprinin kurulmasına birazcık daha yer ayırabildiğin bir yer. O nedenle bence beyazperde filmimizde yada dizide güldürmekle tiyatroda güldürmek içinde güçlük olarak bence tiyatro daha elverişli. Komedinin anavatanı bence tiyatro, işitsel espriye de oldukça uygun. Beyaz perdede ve dizide tüm hadiseyi görselleştirmen, öncelikle görselleştirmen sonrasında duyurman gerekiyor. Burada tersi olduğundan ben tiyatroyu daha komediye yatkın bir yer olarak görüyorum. Tiyatro oyununda komiklik bulmakta ya da komedisini artırmakta asla zorlanmadım. Yapıyı doğru tutmakta ve hikâyeyi bir halde bu kadar azca sahnelemeyle, bu kadar azca mekan değişimiyle oluşturmakta zorlandım ki birçok tiyatro oyununa gore bizim oyunumuzda mekân oldukça fazla değişiyor. 4 – 5 ayrı dekor var ki oldukça… Örnek olarak beyaz perdede eliniz oldukça fazla kuvvetli, 30 – 35 mekâna, yüz küsur sahneye oldukça rahat çıkabilirsiniz. Tiyatroda ise hikâyeyi bir ihtimal 9 – 10 sahnede bitirmen lazım. Anlatacağın şeyi oldukça rafine anlatman gerekiyor ve doğal ki mekân kullanımı da oldukça kısıtlı. Haliyle buralarda zorlandım fakat işin komedisi olarak baktığımız vakit tiyatro daha elverişli.

‘Şaşırt Beni’nin ekibini oluştururken hangi kriterleri göz önünde bulundurdun?
Tiyatro sahnesinde seyrederken oldukça etkilendiğim belli başlı oyuncular vardı. Murat Akkoyunlu’yu ‘Bir Baba Hamlet’te seyrettiğimde performansına inanamamıştım. Ben kendisiyle dizide çalışmıştım, filmimizde de çalışmıştım fakat tiyatro sahnesinde daha da devleşti. Bunu kendisine de aktarmıştım, o sebeple Murat ağabeyi ‘Şaşırt Beni’de bir role fiksledim. Gene aynı şekilde bir o denli sahnede gördüğümde etkilendiğim Tuna Kırlı vardır. ‘Kundakçı’da Haluk Bilginer ile birlikte oynuyorlar. Tuna ve Murat esasen aklımda netti, onların çevresinde bir şey şekillendirdim. Sulh Yıldız ve Korhan Herduran’ın da sahnedeki performansları, bana kamera önündeki performanslarından hep oldukça daha etkisi altına alan gelir. Aslına bakarsak ana hikâyemi bu oyuncuların üstüne kurdum. Bir tek olayın içinden geçecek olan çifti dışarıda tutup, onların da bir halde tiyatrocu olmamasını istedim. Sahneye çıkmamış birilerinin olmasını istedim. Şu sebeple esasen biri bir tiyatro yönetmenini, diğeri de ilk kere tiyatro meydana getirecek bir aktrisi canlandıracak. Haliyle tiyatro geçmişlerinin olmaması lazım. Uygar Onur Öztürk ile Pelin Karahan’ın üstlendikleri roller de esasen bu bölümde. Ötekiler tiyatronun içindeki insanoğlu. Aslına bakarsan bir tiyatro kumpanyasının hikâyesini anlatıyoruz. Haliyle birazcık daha bu şekilde bir kadronun ardında koştum. Tiyatroda oldukça güvendiğim adlar ve daha ilkin asla tiyatro yapmamış, birazcık da seyircileri şaşırtıp ters köşe yapabilecek adlar. İlk vizyonu 23 Nisan’da yapacağız. Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı’nda çocuklar şeklinde şen bir oyun yapıyor olacağız.

'Şaşırt Beni'nin ilk provası pasta keserek kutlandı.

‘Şaşırt Beni’nin ilk provası pasta keserek kutlandı.

Tiyatroya aktarmak için zihninde başka hikâyeler de var mı?
Ben ikinci oyunumu yazmaya başladım. Tiyatrodan bu kadar etkilenebileceğimi asla tahmin etmiyordum. Bilhassa provalar sürecinde, o akışa girdikten sonrasında bu şekilde hakikaten yitik hazinemi bulmuş şeklinde yaşadım.

O halde kendinde yeni bir keşifte bulundun.
Kesinlikle… Öteki hepsinden oldukça daha ön planda bir bulgu oldu. Örnek olarak kitap yazmak da bana oldukça tinsel doygunluk verir. Kitap yazmamın en büyük sebebi; “bizim çocuk kitap okumuyor, bir kitap açıklayın de kitap okumaya başlasın” denilecek kitaplar yazmaktı. Bir halde gülünç, keyifli olsun ve o kitap okuma virüsünü bulaştırsın istedim. Şu sebeple Ferhan ağabeyin bana aşıladığı oydu. Kitap okumayı oldukça sevmezdim, Ferhan Şensoy’un kitabını okuduktan sonrasında o virüsü kaptım. Şu anda tiyatroda asla hesaba katmadığım bambaşka bir şey yaşıyorum. Aslına bakarsak bir vazife şeklinde görüp girdiğim ve “burasıymış” söylediğim bir şeyle karşılaştım. İnşallah seyircilerde de aynı tesir olur. Yaptığım dizileri, filmleri ve yazdığım kitapları seven, onlarla eğlenenler için tiyatro oldukça daha komediye uygun bir yer görmüş olacaksınız.

'Düğün Dernek'in seti.

‘Düğün Dernek’in seti.

Görünen o ki tiyatronun girdabına kapılmışsın. Bu durumda beyazperde çalışmaların ne olacak?
Daha ilkin anlaştığım birkaç film var. Muhtemelen onları yapmam lazım, birkaç tanesinin takvimi belli fakat şu an önceliğim tiyatro. Beyazperde filmi mi yapacağım, tiyatro mu? Tiyatro yapacağım. Dizi mi yapacağım, tiyatro mu? Tiyatro yapacağım. İlk ilkin tiyatro oyununda bir deneyeceğim, bir görmem lazım. Bendeki tesir seyircilere de geçiyorsa esasen onlar bana tekrar film ya da dizi yaptırtmaz.

Selçuk Aydemir, 2013'te Antalya Televizyon Ödülleri'nde 'İşler Güçler' ile komedi dalında 'En İyi Yönetmen Ödülü'nü kazandı.

Selçuk Aydemir, 2013’te Antalya Tv Ödülleri’nde ‘İşler Güçler’ ile güldürü branşında ‘En İyi Yönetmen Ödülü’nü kazanmıştır.

Bir yazar olarak pandemi döneminden iyi mi etkilendin?
Beni asla etkilemedi. Şu sebeple hayatım esasen oydu. Ben günde on saat bir odaya kapanıp bir şeyler yazan, bir şeylerin hayalini kuran, bir atmosfer yapmaya çalışan bir adamım. O dönem hepimiz benim hayatımı yaşadı. Hepimiz o yaşamdan suç duyurusunda bulundu fakat benim asla olmadı. Fazlaca şükür bir kovid durumu da yaşamadık . Bir ihtimal o da oldukça etkendir. Pandemi süreci bende depresif, umutsuz bir hava uyandırmadı. Aslına bakarsan öyleki yaşıyordum, hatta hayatım birazcık daha renklendi. Şu sebeple insanoğlu da eve tıkıldıkları için bu sefer en azından telefonla ya da görüntülü konuşmalarla daha oldukça sosyalleştim, dostlarımla görüşmeye başladım.

'Mahalleden Arkadaşlar'ın imza günü.

‘Mahalleden Dostlar’ın imza günü.

Beyaz perdenin geleceğini iyi mi öngörüyorsun? Dijital platformların sayısı epeyce arttı. Sence bu durumda ‘filmi beyazperde salonunda seyretme’ geleneğinin akıbeti ne olacak?
Benim film maceram gene beyaz perdede devam ediyor. Anlaştığım filmler gene beyazperde filmleri. Şu sebeple sinemayla başka bir bağım var. Aslına bakarsan ‘Bergen’ ile gördük ki beyazperde hiçbir yere gitmiyor. Benim sinemayla ilgili anlatamadığım bir şey var; istediğiniz kadar platform çıksın, istediğiniz kadar evde bir tuşla bir şey izliyor olun. Onunla, beyaz perdede film seyretmek aynı değil. Karanlık bir odaya giriyorsunuz ve tanımadığınız yüzlerce insanla aynı duyguyu yaşıyorsunuz. İnsani bir tecrübe bu. Bundan senelerce geriye gidin; ateşin başlangıcında biri kalkıp bir hikâye konu alıyor, ötekiler dinliyordu. Bizdeki meddah kültürünü düşünün. İnsanlar bir yerde toplanır ve bir hikâyeye duygudaşlık taşıyarak ortak olurlar. Tv yaygınlaştığında da aynı şeyer söylendi. Keza video çıktığında da… Video döneminde çocuktum, babam beyaz perdede çalışıyordu, hep duyduğum bir şeydi bu; “beyazperde bitiyor, tv çıktı, VHS çıktı vs.” İstediği şey çıksın, isterse 20 tane Netflix çıksın hiçbir şekilde beyaz perdenin yerini dolduramaz, olması imkansız, bu teknik olarak olanaksız. Bu insani bir tecrübe ve tanımadığın, bilmediğin insanlarla birlikte deneyimleyebileceğin bir şey.

1980’lerde tüm herkesi hakimiyeti alınan videolar bir süre sonrasında eskicilere satıldı.
Bizde de vardı, mevzu komşu toplanıp seyrediyorduk, gene bir kalabalıkla izleniyordu. Beyazperde bir önerme sunar ya, o önerme o duygu yoğunluğuna tek başına eşlik ettiğinde başka bir kanaldan izlersin. Komedide, salon sineması dediğimiz filmlerde çarpan oldukça yükselir, evde en fazla on kere kahkaha atacağın bir şeye, beyaz perdede yirmi kere kahkaha atabilirsin. O duygudaşlık virüs gibidir ve sana bulaşır, beyazperde deneyimini daha yoğun yaşarsın. Film seyretmek başka, beyazperde deneyimi başka bir şeydir. O nedenle beyaz perdenin hiçbir şekilde zarar göreceğini, küçüleceğini, yok olacağını düşünmüyorum, beyazperde her seferinde büyüyerek çıkar ve gene büyüyerek çıkacak.

Selçuk Aydemir, Ahmet Kural ve Murat Cemcir'in sinerjilerini aktardıkları filmler, izleyiden büyük ilgi gördü.

Selçuk Aydemir, Ahmet Kaide ve Murat Cemcir’in sinerjilerini aktardıkları filmler, izleyiden büyük ilgi görmüş oldu.

O halde beyazperde merakın baban beyaz perdede çalmış olduğu için mi başladı?
Beyaz perdeye ilk gittiğimde 5 yaşındaydım. Beyaz perdede yer gösterdim, büfede mısır sattım, çaycılık yaptım. Yazlık beyaz perdede da kışlıkta da çalıştım. Okurken de öyleydi, 5 – 6 yaşlarımdan liseye kadar, tatiller dahil, elinde mısır tablasıyla gelip bağıran o çocuktum. Çocukluğum oralarda geçti ve tozunu yutmak mı denir ne denir bilmiyorum fakat esasen birazcık da yazgımla paralel yürüyecekmiş. Beyazperde haricinde tayyare mühendisliği hariç başka bir şeyden para kazanmadım, babam da öyleki. Tv ya da beyazperde, hikâye anlatma biçimi değişiyor fakat aslı benim için hep geçimimi sağladığım mecra oldu. Bizlere atadan gelen bir şey sanki, babamdan kaldı. Kızımda da görüyorum, galiba devam edecek, bunun için mutluyum.

‘Mahalleden Dostlar’ filmi pandemi olmasaydı gösterime girecekti. Bekleme süreci yordu mu? Neler hissediyorsun?
Gösterime girememesine hakikaten oldukça üzüldüm. ‘Baba Parası’nın vizyon süresi bitmeye başladığında ‘Mahalleden Dostlar’ın tanıtım filmini yayınlayacağımız gün pandeminin başlamasıyla “ne oluyor?” dedik. Aslına bakarsak işin seyircilerle buluşmasına bir tık kalmıştı. Fakat bence hayırlısı buymuş. Izlenme zamanı yeni belli oldu. 6 Mayıs’ta sinemalarda olacak.

‘Düğün Dernek 3’ projeniz vardı. Sanıyorum iptal edildi. Senaryoyu yazmış mıydın?
Senaryoyu yazdım, hatta iki kere yazdım, bitirdik, tam çekeceğimiz sırada pandeminin ikinci dalgası geldi. Aslına bakarsak ilk engellemeler kalktığında ön hazırlığı yaptık, mekânlar bulunmuş oldu, tam sete çıkacağımız vakit yine engellemeler geldi. Ikimiz de bunu erteleyelim dedik. Ertelendi, ondan sonrasında da bu yıl tekrar görüşülmüştü fakat her insanın başka bir takvimi vardı ve denk getiremedik fakat denk geldiği vakit bigün yaparız.

27 Mart Dünya Tiyatrolar Günü ile ilgili neler söylemek istersin?
Tiyatroyla ilgili söyleyecek oldukça sözüm var. ‘Şaşırt Beni’de birazcık bunu anlatıyorum aslına bakarsak, herkesi oyuna temenni ediyorum. Belli bir duygudaşlık yaşayarak bir tecrübe elde etmek beyaz perdede belli bir yere kadar var. Tiyatroda ise tekrar asla tekrarlanmayacak bir ana birlikte ortak olmanın kaçınılmaz büyüsü söz mevzusu. Bunu hep izleyici olarak deneyimliyordum. Görüyorum ki bu oldukça etkisi altına alan bir şey, iyi ki tiyatro var ve bir halde o paydaşın asla eskimeyeceği nadide kavramlardan biri. Tiyatro ve beyazperde daima yaşayacak, daima büyüyecek, bunu hep birlikte göreceğiz, ben de bunun içinde olduğum için oldukça mutluyum.




Related Posts

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.